Gedachten opschrijven is haast altijd goed. Daar ben ik van overtuigd. Dat is ook een van de redenen waarom ik sindskort een dagboek heb en waarom ik gedichten schrijf, een notitieboekje heb en deze weblog bijhoud.
Als ik gedachten opschrijf zie ik veel sneller in waarom ik dingen doe. Mijn hele gedachten staan weer op een rijtje, zodat je kan bekijken wat wel of niet belangrijk is om te doen.
Gedichten maken blijf ik ook heel leuk vinden.
(ziet net de congierge met een dienblad vol, volgens mij, gevulde koeken voorbijlopen *smm.. aah!!* is het soms koekenvrijdag? of bestaat dat niet?)
Oké, waar was ik. Oja, in gedichten kan je gedachten zo opscrhijven zoals jij dingen voelt. En iedereen die het leest heeft er weer andere gevoelens bij.
Maar toch lijkt schijven & literatuur voor veel leeftijdsgenootjes saai lijken. Waarom? Geen idee. Ik denk dat het vooral saai LIJKT. Maar als er eeenmaal goed mee begonnen bent valt dat REUZE mee.
Woorden zijn voor veel leeftijdsgenootjes waarschijnlijk maar "vaag". Maar als je het verschil snapt tussen denken schrijven en praten, kan je misschien ook begrijpen dat schrijven heel duidelijk is. Als je iets voor jezelf schrijft, hoef je geen rekening te houden met anderen (wat die er van zullen vinden) zoals bij het praten. En als je gedachten opschrijft, is er weer ruimte voor andere dingen, het suddert niet steeds rond in je hoofd (zoals bij denken). Dat is bij mij zo tenminste.
Schrijven is voor mij een supermanier om mezelf te verwoorden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten